Over mij

Mijn naam is Esperanza Wingelaar, hobbyfotograaf, moeder van 2 en in het dagelijks leven werkzaam in iets totaal anders als fotografie. 

Enkele jaren geleden kocht ik een eerste spiegelreflexcamera (Nikon D90). Ik maakte al massa’s foto’s met mijn gsm, maar ik vond de kleuren vaak te gesatureerd en er was het gebrek aan zoom. Kortom er zat een limiet op wat je met zo’n ding kan doen. Hoewel dat de dag van vandaag ook al niet meer helemaal opgaat. Smartphonefotografie ontwikkelt zich enorm snel. Maar laten we niet afdwalen..

Ik leerde de belangrijkste instellingen en technieken op een avondcursus en ik heb de camera niet meer losgelaten. Of die camera de Nikon D90 wel, die heb ik wel weer losgelaten en ook nog wel wat camera’s daarna om geheel eerlijk te zijn. Maar ik heb de hobby nooit verwaarloosd. Ik heb mijn camera bijna dagelijks in handen en ik krijg een steeds groter wordend beeldarchief. Dus misschien mag ik mijzelf toch al stilletjes hobby-fotograaf-met-veel-ervaring noemen.

Mocht je nog relatief nieuw zijn in deze ‘sport’. Er zijn al zoveel waanzinnig goede fotografen, hun werk is vaak wijdverspreid en dat steekt je soms de ogen uit. Mij toch wel, nog altijd. Maar laat dat je niet afschrikken om jouw visie en kijk op de wereld te delen. Ook al fotografeer je net als in mijn geval vooral voor je eigen plezier. 

Er zijn zoveel boeken te vinden over dit thema, cursussen, online cursussen, blogs, tijdschriften. Youtube staat vol met video’s met tips en ervaringen. Uren studiemateriaal is voorhanden en dat geeft je weer nieuwe inzichten en ideeën. Je raakt nooit uitgeleerd en uitgelezen, dat is een ding dat zeker is. En uitgekocht, vrees ik.

Fotografie heeft mij beter leren kijken naar de wereld rond mij. Zelfs als ik helemaal geen camera bij heb. Zo durf ik ‘s morgens op weg naar het werk van mijn fiets te springen om even een paar minuten te genieten van een mooie zonsopkomst. Maar ook een minder spectaculair schouwspel zoals een rij meeuwen op een kraan, een kat die zich warmt in de ochtendzon, een vrouw joggend met een kinderwagen. Of zelfs een file auto’s die met hun damp en koplampen bij donker weer een soort mistig schouwspel creëren. (Ja echt, dat kan mooi zijn).

Fotografie laat de tijd even stil staan. Of je nu gebruik maakt van een full-frame spiegelreflex of je smartphone. Het slaat je herinnering op (letterlijk), leert je focussen op iets kleins, leert je focussen op licht, op vormen en het pusht je om vaker naar buiten te gaan en het moment te beleven.   

Dus, zet die yogamat maar op zolder, trek je wandelschoenen aan en ga fotograferen. En mocht het snertweer zijn buiten, dan lees gerust nog even verder op mijn blog.

Esperanza